•تقريبا تمامي مناطقي كه دچار كمبود و فقر غذائي هستند، بيشترين ميزان رشد جمعيت را نيز دارا مي باشند افزايش سريع جمعيت، منجر به كمبود مسكن نيز مي گردد و بويژه كه همان مساكن موجود از شرايط بهداشتي مطلوبي نيز برخوردار نيستند.
جمعيت فزايند ي بشري ، تغييرات پيچيده اي در محيط بوجود مي آورد و انسانهاي بيشتري را با عوامل بيماري زاي گوناگون در تماس قرار مي دهد و تا زماني که جمعيت انساني بويژه در مناطقي که فاقد غذای کافي ، و منابع آب لازم و امکانات درماني مناسب هستند ، کاهش نيابد عوامل بيماري زاي مختلف مي تواند باعث بروز بيماريهاي مهلک گردند
•گاه چنين گفته مي شود كه بجاي اينكه رشد جمعيت عامل فقر باشد، فقر و بي چيزي سبب رشد جمعيت است در اين زمينه اثري از واقعيت نهفته است زيرا كه مستمندان اغلب دچار سوء تغذيه اند و ميزان مرگ و مير نوزادان و كودكان در ميان آنها بيش از توانگران است
•از آنجا كه مستمندان از خدمات تامين اجتماعي مناسبي برخوردار نيستند ، لاجرم نياز دارند كه فرزندان ذكورشان زنده بمانند تا بهنگام پيري از آنان نگهداري كنند و اين يكي از دلايل پر جمعيت بودن خانواده ها در اين قشر جامعه است
رشد جمعيت مانع از افزايش و توسعه كمي و كيفي سواد شده لذا بيسوادي و رشد بي رويه جمعيت ، تواما سطح بهداشت جامعه را پائين مي آورند . مناطقي از دنيا كه ميزان رشد جمعيت بالاتري دارند، بيشترين ميزان بيسوادي را نيز دارا هستند.
•جمعيت ايران در سال 1268 ، 8-10 در سال 1325 ، 15 در سال 1335 ، 9/18 در سال 1345 ، 26 در سال 1355، 7/33 در سال 1365 ، 50 در سال 1370 ، 8/55 و در سال 1375 ، 1/60 ميليون نفر بوده است.
 
•آنچه كه از خلال بررسيهاي جمعيت شناسي در ايران پيداست ، اينكه رشد بي رويه جمعيت ايران عمدتا ناشي از مسائل زير است:
üبالا بودن سطح باروري
üكاهش مرگ و مير
üطولاني شدن عمر
üسنت ها و رفتارهاي خاص باروري
üعدم اطلاع كافي درباره نحوه پيشگيري از بارداري